Warm welkom in Peru

In Lima op het vliegveld staan mijn 2 jongens en enkele teamleden me op te wachten. Wat een welkom. De jongens vliegen op me af en laten me niet los. Ik geniet, want ik heb hen zo gemist.  Elba, Oscar, Hugo, Jhon en Yrene zijn in Lima om inkopen te doen en tot midden in de nacht praten we door over de afgelopen zes weken. Ondanks dat het al 4 uur ’s nachts in Nederland is, voel ik geen vermoeidheid.  Ik heb in december het programma overgedragen aan Elba. Ik zie dat ze onzeker is en kleine dingetjes vraagt.  Ondanks dat ik sommige dingen anders zou aanpakken, bevestig ik haar ideeën. Onzekerheid is het laatste wat ze nu kan gebruiken!

Ze vertellen me over Nelson. Hij is een van onze jongeren en zijn moeder zit in ons moederproject. Hij hielp zijn vader in de bouw en viel van 4 hoog. Hij is de dag voor mijn aankomst met de ambulance van Ayacucho naar Lima gebracht. De situatie was levensgevaarlijk. Hij heeft in Lima meteen een hersenoperatie gehad en gelukkig is alles goed gegaan. Enkele dagen later bezoeken Elba, Yrene en ik hem. Zijn hoofd was helemaal blauw en hij heeft open botbreuken aan zijn rechterbeen, dat moet nog geopereerd worden.

Ik zou eigenlijk op vakantie gaan die dag met Yefer en José Luis, maar ik besluit de vader te helpen om in het ziekenhuis wat betere verzorging te krijgen. Het Mama Alice team is klaar met inkopen en gaan terug naar Ayacucho. Voor de operatie hebben ze klemmen nodig. Het ziekenhuis heeft deze niet en ze gaven ons de opdracht ze maar zelf te zoeken. Het was 33 graden en ik liep met Yefer en Nelsons vader 5 uren lang te zoeken naar klemmen. De volgende dag weer.  Elke keer weer een belofte: “kom over 2 uur terug, dan hebben we ze. Laat maar 50 soles achter.” Na twee uren hadden ze natuurlijk helemaal niets. De vader was erg bezorgd en emotioneel, maar bleef toch kalm als we weer teleurgesteld werden. Dan blijk ik toch echt Hollands te zijn. Mijn reactie was meer als volgt: “Zijn jullie nu helemaal besodemieterd? Denk toch even na voordat je iets belooft. Je verdoet onze tijd en verliest klanten.” Uiteindelijk loop ik dan naar buiten met een steen in de maag van boosheid. De vader neemt het gelaten op en kijkt alweer uit naar de volgende apotheek waar we het misschien kunnen vinden.

Yefer en José Luis, de twee straatjongens die bij me wonen, belden me regelmatig toen ik in Nederland was. Elke keer dat ik hen sprak, voelde ik zo’n gemis. Zij misten mij ook. Ondanks dat er goed voor hen gezorgd werd, verveelden ze zich. Dus vierden we samen een weekje vakantie. Voor José Luis de eerste keer Lima en misschien wel voor het eerst vakantie. We genoten samen van de zee, Islas Ballestas, Punta Hermosa, sandboarding, de bioscoop en (helaas) ook van de elektronische spellen.

Ik ben sinds een week weer in Ayacucho, thuis gekomen.  De emoties toen ik afscheid nam en de blijdschap op de gezichten nu ik weer terug ben, doen me ontzettend goed.  Ik werk vooral thuis en nu het is gemakkelijker doorwerken omdat niet constant op de deur geklopt wordt. Ook heb ik nu meer tijd voor de straatkinderen. Ik ga het pilotproject ‘begeleid op kamer wonen’ voorbereiden. Chavo wilde het weer eens een nachtje thuis proberen, maar het liep weer uit op een gevecht met zijn vader. Hij is op straat gaan slapen en kwam met een zware lijmlucht de volgende ochtend aankloppen. Ondanks zijn problemen, probeert hij zo regelmatig mogelijk naar de vakopleiding te gaan. We zijn zo trots op hem. De kans dat hij weer terugvalt in zwaar drugsgebruik is zeker aanwezig. Ik hoop dat ik er snel voor kan zorgen dat we met het pilotproject starten, zodat er iemand is die hem stimuleert en bevestigt, maar ook duidelijkheid en grenzen aangeeft.  Tot dan slaapt hij bij ons thuis. Dat is voor Liesbet zeker niet gemakkelijk, zij is geen ochtendpersoon en de jongens schreeuwen in plaats van praten, rennen de trap op en smijten met deuren. Dus hierbij> thanks Liesbet dat je het nog even volhoudt!  Enkele dagen geleden speelden de vier jongens en ik een spelletje tot ’s avonds 11 uur. Natuurlijk pedagogisch niet erg verantwoord, want we moeten om 6 uur weer opstaan, maar ik kon niet stoppen. Het was gezellig. Elkaar plagen, veel lachen en als ze elkaar een venijnige opmerking geven, kunnen ze het goed verdragen dat ik er iets over zeg. Ik zie aan Yefer dat hij het gezellig vindt, maar dat hij het ook moeilijk vindt dat mijn aandacht verdeeld wordt over meerdere jongens. En vanochtend gaf ik hem nog eens een ouderwetse knuffel, zo eentje waar hij niet kan ontsnappen. En toen zei hij: “Wat is het een wonder,  dat je me nog eens zo knuffelt?”  Ach, hij breekt mijn hart.  Ik voel zo veel liefde voor ze allemaal, maar zie dat ze ook allemaal meer tijd en aandacht nodig hebben dan ik elk kan geven. Ik hoop dat ik snel een goed iemand vind die met de andere straatjongens kan werken.

Tijdens de feestdagen die ik in Nederland heb doorgebracht heb ik weer met zoveel bijzondere mensen gesproken, die ik graag bij deze nogmaals wil bedanken voor hun inzet. Zoals ons bestuur, het bestuur België, alle vrijwilligers die afgelopen jaar in Ayacucho gewerkt hebben, alle vrijwilligers in Nederland en België, cateringbedrijf Bel-Chique, parochie Noorbeek, werkgroep Kerk en Wereld Noorbeek, pastoor Graat in het bijzonder, de basisscholen in Weert, Radio Limburg – Balkon, Lions Club Heerlen, mevrouw Beckers, familie Pasmans, Leo en Peter, iedereen van Solid, Brainstudio en alle lieve mensen die ons onderwijsprogramma steunen, bedankt!

Lieve groeten uit Ayacucho,

Frederique